।। दुर्गा सप्तशती त्रयोदशोऽध्यायः।।

।। दुर्गा सप्तशती त्रयोदशोऽध्यायः।।

(सुरथवैश्ययोर्वरप्रदानं नाम त्रयोदशोऽध्यायः)

ध्यानं :
ॐ – बाल – अर्क – मण्डल – आभासाम् – चतुर्भुजाम् – त्रि – लोचनाम् ।
पाश – अंकुश – वर – अभीतीः – धारयन्तीम् – शिवाम् – भजे ॥

ऋषिरुवाच :
एतत् – ते – कथितम् – भूप – देवी – माहात्म्यम् – उत्तमम् ।
एवम् – प्रभावा – सा – देवी – यया – इदम् – धार्यते – जगत् ॥1॥

विद्या – तथा – एव – क्रियते – भगवत् – विष्णु – मायया ।
तया – त्वम् – एषः – वैश्यः – च – तथा – एव – अन्ये – विवेकिनः ॥2॥

तया – त्वम् – एषः – वैश्यः – च – तथा – एव – अन्ये – विवेकिनः ।
मोह्यन्ते – मोहिताः – च – एव – मोहम् – एष्यन्ति – च – अपरे ॥3॥

ताम् – उपैहि – महाराज – शरणम् – परम – ईश्वरीम् ।
आराधिता – सा – एव – नृणाम् – भोग – स्वर्ग – अपवर्ग – दा ॥4॥

मार्कण्डेय उवाच :
इति – तस्य – वचः – श्रुत्वा – सुरथः – सः – नर – अधिपः ।
प्रणिपत्य – महा – भागम् – तम् – ऋषिम् – संशित – व्रतम् ॥5॥

निर्विण्णः – अति – ममत्वेन – राज्य – अपहरणेन – च ।
जगाम – सद्यः – तपसे – सः – च – वैश्यः – महा – मुने ॥6॥

सन्दर्शन – अर्थम् – अम्बायाः – नदी – पुलिनम् – आस्थितः ।
सः – च – वैश्यः – तपः – तेपे – देवी – सूक्तम् – परम् – जपन् ॥7॥

तौ – तस्मिन् – पुलिने – देव्याः – कृत्वा – मूर्तिम् – मही – मयीम् ।
अर्हणाम् – चक्रतुः – तस्याः – पुष्प – धूप – अग्नि – तर्पणैः ॥8॥

निराहारौ – यताहारौ – तत् – मनस्कौ – समाहितौ ।
ददतुः – तौ – बलिम् – च – एव – निज – गात्र – असृक् – उक्षितम् ॥9॥

एवम् – समाराधयतोः – त्रिभिः – वर्षैः – यत – आत्मनोः ।
परितुष्टा – जगत् – धात्री – प्रत्यक्षम् – प्राह – चण्डिका ॥10॥

देव्युवाच :
यत् – प्रार्थ्यते – त्वया – भूप – त्वया – च – कुल – नन्दन ।
मतः – तत् – प्राप्यताम् – सर्वम् – परितुष्टा – ददामि – ते ॥11॥

मार्कण्डेय उवाच :
ततः – वव्रे – नृपः – राज्यम् – अविभ्रंशि – अन्य – जन्मनि ।
अत्र – एव – च – निजम् – राज्यम् – हत – शत्रु – बलम् – बलात् ॥12॥

सः – अपि – वैश्यः – ततः – ज्ञानम् – वव्रे – निर्विण्ण – मानसः ।
मम – इति – अहम् – इति – प्राज्ञः – सङ्ग – विच्छिति – कारकम् ॥13॥

देव्युवाच :
स्वल्पैः – अहोभिः – नृपते – स्वम् – राज्यम् – प्राप्स्यते – भवान् ।
हत्वा – रिपून् – अस्खलितम् – तव – तत्र – भविष्यति ॥14॥

मृतः – च – भूयः – सम्प्राप्य – जन्म – देवाद् – विवस्वतः ।
सावर्णिकः – मनुः – नाम – भवान् – भुवि – भविष्यति ॥15॥

वैश्य – वर्य – त्वया – यः – च – वरः – अस्मत्तः – अभिवाञ्छितः ।
तम् – प्रयच्छामि – संसिद्ध्यै – तव – ज्ञानम् – भविष्यति ॥16॥

मार्कण्डेय उवाच (पद-विच्छेद)
इति – दत्त्वा – तयोः – देवी – यथा – अभिलषितम् – वरम् ।
बभूव – अन्तर्हिता – सद्यः – भक्त्या – ताभ्याम् – अभिष्टुता ॥17॥

एवम् – देव्या – वरम् – लब्ध्वा – सुरथः – क्षत्रिय – ऋषभः ।
सूर्यात् – जन्म – समासाद्य – सावर्णिः – भविता – मनुः ॥18॥


इति – श्री – मार्कण्डेय – पुराणे – सावर्णिके – मन्वन्तरे – देवी – माहात्म्ये ।
सुरथ – वैश्ययोः – वर – प्रदानम् – नाम – त्रयोदशः – अध्यायः – समाप्तम् ॥
श्री – सप्त – शती – देवी – माहात्म्यम् – समाप्तम् ।
ॐ – तत् – सत् ॥

आहुति :

ॐ – क्लीं – जयंती – सांगायै – स – शक्तिकायै – स – परिवारायै – स – वाहनायै ।
श्री – महा – त्रिपुर – सुन्दर्यै – महा – आहुतिम् – समर्पयामि – नमः – स्वाहा ॥

हृदय-न्यास :
ॐ – खड्गिनी – शूलिनी – घोरा – गदिनी – चक्रिणी – तथा ।
शंखिणी – चापिनी – बाणा – भुशुण्डी – परिघ – आयुधा ॥
हृदयाय – नमः ॥

शिरो-न्यास :
ॐ – शूलेन – पाहि – नः – देवि – पाहि – खड्गेन – च – अम्बिके ।
घण्टा – स्वनेन – नः – पाहि – चाप – ज्या – निःस्वनेन – च ॥
शिरसे – स्वाहा ॥

शिखा-न्यास :
ॐ – प्राच्यां – रक्ष – प्रतीच्यां – च – चण्डिके – दक्ष – रक्षिणे ।
भ्रामरे – नात्म – शूलस्य – उत्तरस्यां – तथा – ईश्वरि ॥
शिखायै – वषट् ॥

कवच-न्यास :
ॐ – सौम्यानि – यानि – रूपाणि – त्रैलोक्ये – विचरन्ति – ते ।
यानि – च – अत्यन्त – घोराणि – तैः – रक्ष – अस्मान् – तथा – भुवम् ॥
कवचाय – हुम् ॥

नेत्र-त्रय-न्यास :
ॐ – खड्ग – शूल – गदा – आदीनि – यानि – च – अस्त्राणि – ते – अम्बिके ।
कर – पल्लव – सङ्गीनि – तैः – अस्मान् – रक्ष – सर्वतः ॥
नेत्र – त्रयाय – वषट् ॥

करतल-करपृष्ठ-न्यास :
ॐ – सर्व – स्वरूपे – सर्व – ईशे – सर्व – शक्ति – समन्विते ।
भयेभ्यः – त्राहि – नः – देवि – दुर्गे – देवि – नमः – अस्तु – ते ॥
करतल – करपृष्ठाभ्यां – नमः ॥

दिग्बन्धन :
ॐ – भूः – भुवः – स्वः – इति – दिक् – विमोकः ॥

भावार्थ

॥ दुर्गा सप्तशती त्रयोदशोऽध्यायः ॥
(सुरथ-वैश्ययोर्वरप्रदान)

ध्यान — भावार्थ

मैं उस शिवस्वरूपा देवी का ध्यान करता हूँ जो उदित होते हुए बाल सूर्य के मंडल के समान तेजस्विनी हैं, चार भुजाओं वाली और तीन नेत्रों से युक्त हैं। जो अपने हाथों में पाश, अंकुश, वरमुद्रा और अभयमुद्रा धारण करती हैं।

श्लोक 1 — भावार्थ

ऋषि ने कहा — हे राजन्! मैंने तुम्हें यह उत्तम देवी माहात्म्य कह सुनाया। वही देवी ऐसी प्रभावशाली हैं जिनके द्वारा यह समस्त जगत धारण किया जाता है।

श्लोक 2 — भावार्थ

वही भगवती विष्णुमाया विद्या रूप से कार्य करती हैं। उन्हीं के द्वारा तुम, यह वैश्य और अन्य विवेकी लोग भी प्रभावित होते हैं।

श्लोक 3 — भावार्थ

उन्हीं के द्वारा तुम, यह वैश्य तथा अन्य लोग मोहित होते हैं; मोहित होकर ही सब संसार में आसक्त होते हैं और आगे भी अन्य लोग मोह को प्राप्त होंगे।

श्लोक 4 — भावार्थ

इसलिए, हे महाराज! उस परमेश्वरी देवी की शरण में जाओ। आराधना करने पर वही देवी मनुष्यों को भोग, स्वर्ग और मोक्ष प्रदान करती हैं।

श्लोक 5 — भावार्थ

मार्कण्डेय जी कहते हैं — उनके वचन सुनकर राजा सुरथ ने उस महाव्रती, महान् तपस्वी ऋषि को प्रणाम किया।

श्लोक 6 — भावार्थ

राज्य छिन जाने और अत्यधिक ममता के कारण खिन्न होकर वह तथा वह वैश्य — दोनों ही तपस्या करने के लिए तुरंत निकल पड़े।

श्लोक 7 — भावार्थ

देवी के दर्शन की इच्छा से वे नदी के तट पर जाकर रहने लगे। वहाँ उस वैश्य ने देवीसूक्त का जप करते हुए तप किया।

श्लोक 8 — भावार्थ

उस नदी तट पर उन्होंने मिट्टी की देवी की मूर्ति बनाकर पुष्प, धूप और अग्नि से उनकी पूजा की।

श्लोक 9 — भावार्थ

वे दोनों निराहार या अल्पाहार रहकर, एकाग्रचित्त होकर, अपने शरीर के रक्त से सिक्त बलि अर्पित करते हुए तपस्या करते रहे।

श्लोक 10 — भावार्थ

इस प्रकार तीन वर्ष तक संयमपूर्वक आराधना करने पर जगत की धात्री चण्डिका प्रसन्न होकर प्रत्यक्ष प्रकट हुईं।

श्लोक 11 — भावार्थ

देवी ने कहा — हे राजन्! और हे कुलनंदन वैश्य! तुम दोनों जो भी वर माँगना चाहते हो, मैं प्रसन्न होकर तुम्हें सब कुछ प्रदान करती हूँ।

श्लोक 12 — भावार्थ

मार्कण्डेय जी कहते हैं — तब राजा ने इस जन्म में शत्रुओं का नाश करके अपना राज्य पुनः प्राप्त करने तथा अगले जन्म में अविचल राज्य पाने का वर माँगा।

श्लोक 13 — भावार्थ

उस वैश्य ने, जो वैराग्ययुक्त हो चुका था, ‘मैं’ और ‘मेरा’ के मोह को नष्ट करने वाला ज्ञान माँगा।

श्लोक 14 — भावार्थ

देवी ने कहा — हे राजन्! कुछ ही दिनों में तुम अपने शत्रुओं का वध करके अपना राज्य प्राप्त करोगे और वहाँ तुम्हारा राज्य अडिग रहेगा।

श्लोक 15 — भावार्थ

और मृत्यु के बाद तुम सूर्यदेव विवस्वान के यहाँ जन्म लेकर सावर्णि नामक मनु बनोगे।

श्लोक 16 — भावार्थ

हे श्रेष्ठ वैश्य! तुमने जो वर माँगा है, वह मैं तुम्हें देती हूँ — तुम्हें आत्मज्ञान की प्राप्ति होगी जिससे तुम्हारी सिद्धि होगी।

श्लोक 17 — भावार्थ

मार्कण्डेय जी कहते हैं — इस प्रकार देवी ने उन दोनों को उनकी इच्छा के अनुसार वर देकर, उनकी स्तुति से प्रसन्न होकर तत्काल अंतर्धान हो गईं।

श्लोक 18 — भावार्थ

देवी का वर पाकर वह श्रेष्ठ क्षत्रिय सुरथ, आगे चलकर सूर्य से जन्म लेकर सावर्णि मनु हुआ।

अध्याय समापन — भावार्थ

इस प्रकार श्री मार्कण्डेय पुराण के सावर्णिक मन्वंतर में वर्णित देवी माहात्म्य के त्रयोदश अध्याय “सुरथ-वैश्ययोर्वरप्रदान” की समाप्ति होती है।
यहीं श्री दुर्गा सप्तशती देवी माहात्म्य का समापन होता है।
ॐ तत् सत्।

न्यास मंत्र — भावार्थ
हृदय-न्यास — भावार्थ

हे खड्ग, शूल, गदा, चक्र, शंख, धनुष, बाण, भुशुण्डी और परिघ धारण करने वाली देवी! आपको हृदय में नमस्कार है।

शिरो-न्यास — भावार्थ

हे देवी! शूल से हमारी रक्षा करें, हे अम्बिके! खड्ग से रक्षा करें। घण्टा की ध्वनि से और धनुष की प्रत्यंचा की ध्वनि से भी हमारी रक्षा करें। आपको शिर में स्वाहा।

शिखा-न्यास — भावार्थ

हे चण्डिके! पूर्व और पश्चिम दिशा में रक्षा करें; दक्षिण और उत्तर में भी रक्षा करें। अपने भ्रमर रूप और शूल से हमारी रक्षा करें। आपको शिखा में वषट्।

कवच-न्यास — भावार्थ

हे देवी! आपके जो सौम्य और अत्यंत उग्र रूप त्रैलोक्य में विचरते हैं, उनसे हमारी और पृथ्वी की रक्षा करें। आपको कवच में हुँ।

नेत्र-त्रय-न्यास — भावार्थ

हे अम्बिके! आपके हाथों में स्थित खड्ग, शूल, गदा आदि अस्त्रों से हमारी सर्वत्र रक्षा करें। आपको नेत्रत्रय में वषट्।

करतल-करपृष्ठ-न्यास — भावार्थ

हे सर्वस्वरूपिणी, सर्वेश्वरी और सर्वशक्ति सम्पन्न देवी दुर्गे! हमें सभी भय से बचाइए। आपको नमस्कार है — हाथों के अग्र और पश्च भाग में नमः।

दिग्बन्धन — भावार्थ

ॐ भूः, भुवः, स्वः — इन मंत्रों से सभी दिशाओं का बंधन और संरक्षण किया जाता है।...