📖 चतुर्थोऽध्यायः (पदविच्छेदः) सूतः उवाच : गृहम् आगत्य वणिक्-वरः सह भार्यया मुदा । सत्य-नारायणस्य एव व्रतम् कर्तुम् मनः दधे ॥ तस्मिन् अन्तर-काले तु पुनः सागर-ताम् गतः । बहु-द्रव्य-समायुक्तः जामात्रा सहितः वणिक् ॥ गच्छता तेन मार्गे तु वृद्धः ब्राह्मण-रूप-धृक् । पप्रच्छ सः वणिक्-श्रेष्ठम् किम् वहसि नृप-उत्तम ॥ वणिक् उवाच (अहङ्कार-वशात्) । पत्र-पुष्प-आदिकम् वह्नौ काष्ठ-भारम् इदम् मम ॥ इति उक्त्वा सः तदा यातः सत्य-देवम् न बुद्धवान् । तत्-क्षणात् एव तत् द्रव्यम् काष्ठ-ताम् समुपागतम् ॥ नौकायाम् न अस्ति द्रव्यम् तत् दृष्ट्वा सः विस्मितः अभवत् । जामात्रा सहितः दुःखी शोकम् आप सः दारुणम् ॥ ततः ज्ञात्वा अपराधम् सः सत्य-देवस्य धीमतः । नत्वा प्रार्थयते भक्त्या क्षमस्व पुरुष-उत्तम ॥ मया मोहात् दुरुक्तम् ते तव माहात्म्य-निन्दनम् । क्षन्तुम् अर्हसि देव-ईश शरणागत-वत्सल ॥ ततः प्रसन्नः भगवान् सत्य-नारायणः हरिः । पूर्ववत् तत् धनम् सर्वम् प्रादात् वणिजे कृपालुः ॥ ततः हृष्ट-मनाः सः अपि स्व-गृहम् प्रति निर्गतः । ग्राम-सीमाम् समासाद्य दूतम् प्रेषितवान् गृहम् ॥ श्रुत्वा पतिम् उप-आयान्तम् भार्या कन्या च हर्षिता । सत्य-नारायण-व्रतम् विस्मृत्य हर्ष-संयुता ॥ नैवेद्यम् न अददौ कन्या प्रसादम् न अभ्यगृह्णात् । दर्शनम् गत्वा भर्तारम् शीघ्रम् सागर-ताम् गतः ॥ ततः नौका पुनः सागरे निमग्ना द्रव्य-समन्विता । कन्या दुःख-समाविष्टा रुदती पतिम् अब्रवीत् ॥ तदा स्मृत्वा व्रतम् पूर्वम् प्रसादम् च अपि अभक्षयत् । ततः पुनः अपि नौका जलात् उत्तस्थिवान् शुभा ॥ ततः सर्वे समायाताः आनन्देन परिप्लुताः । सत्य-नारायणस्य एव व्रतम् चक्रुः पुनः पुनः ॥ भुक्त्वा च विविधम् भोगम् सन्ततिम् च लभन्ते स्म । अन्ते विष्णोः पदम् याताः व्रतस्य अस्य प्रभावतः ॥ एवम् यः कुरुते भक्त्या श्रद्धया पुरुष-उत्तमम् । सत्य-नारायण-व्रतम् सः याति परमाम् गतिम् ॥ ॥ इति चतुर्थोऽध्यायः — पदविच्छेदः ॥